John Raskin

[Barst]

De arbeiders bij Ford willen 'the best of both worlds': de index, sowieso, en daarbovenop een extra tussentijdse loonsverhoging. Want het wachten op de indexering duurt hen te lang. En die index volstaat toch al niet om alle prijsstijgingen te compenseren. Als die emotionele aanpak het haalt, stuikt het klassieke loonoverleg in elkaar. Ofwel gaan de lonen omhoog volgens een indexeringsformule. Ofwel komen er vrije loononderhandelingen, zonder index. Maar in die laatste optie zal het veel vaker dan nu tot een krachtmeting komen tussen werknemers en bedrijven, en lang niet alle stakers zullen die strijd winnen.
John Raskin, redacteur economie DS

[Believing Bart]

Ik heb de dominostakingen van de voorbije dagen toch ook met grote ogen bekeken, hoor. 'Zij krijgen meer, dus wij willen ook meer, dus leggen we het werk neer.' Ja natuurlijk moeten de lonen stijgen, want de prijzen van alle producten stijgen ook. Maar is daar dan niet de koppeling aan de index voor uitgevonden? En ja onze koopkracht hoeft niet gelijk te blijven, die mag ook stijgen. Maar is het niet daarom dat werknemers en werkgevers aan het begin van het jaar onderhandelen over de loonstijging? (Dit ook met de concurrentiekracht en de loonstijgingen in onze buurlanden in het achterhoofd.)

Echt waar, ik vraag mij af of de vakbonden die de voorbije stakingen gesteund hebben wel eens stilstaan bij het feit dat er achter zo'n autobedrijf een multinational schuilt die eender waar in de wereld tegen een veel goedkopere prijs kan gaan produceren. En dat geldt ook voor de toeleveranciers, want dan zijn die mensen ook hun job kwijt hé.

Voor zover ik kan vergelijken zie ik de laatste jaren meer en meer dit: "Niet tevreden, hop staking, we leggen de boel plat".
Zo'n extreme reactie gaat niet blijven zorgen voor verandering. Op een dag krijgen deze werknemers een even extreme reactie terug en pas dan maar eens op, dan wordt het: "Jullie zijn niet tevreden? Trap het dan maar af. Of wij trappen het zelf af!"

Natuurlijk moeten werknemers rechten hebben, maar ik vrees dat er te vaak niet meer rationeel gereageerd wordt. De vakbonden spelen steeds meer met vuur. En negen keer gaat het goed dat spelen met vuur, maar er komt een keer ...

[Barst]

Ik heb de dominostakingen van de voorbije dagen toch ook met grote ogen bekeken, hoor.

Voor zover ik kan vergelijken zie ik de laatste jaren meer en meer dit: "Niet tevreden, hop staking, we leggen de boel plat".

De vakbonden spelen steeds meer met vuur. En negen keer gaat het goed dat spelen met vuur, maar er komt een keer ...

Bart, ik vrees dat je gelijk hebt... Of gaat het mss op om elders een Euro te zien blinken, dat die dan onmiddellijk ook moet 'binnengehaald' worden?
Kan mij moeilijk van de indruk ontdoen dat het 'dikke ik' hier volop speelt: wat 'zij' hebben, moeten wij ook krijgen (terwijl de toeleveranciers in Genk echt wel een PAK miinder verdienden dan de Ford-werknemers )!
Anderzijds: men oogst eens te meer wat de afgelopen jaren op de arbeidsmarkt gezaaid is: de werknemers moesten en zouden tot in het kwadraat flexibel zijn en worden, vandaar het succes van de interimkantoren en de tijdelijke uitzend-'krachten'; vervolgens constateert men dat 'de band met het bedrijf' niet meer is wat het geweest is... tja, wat wil je?
Rol van vakbonden bij heel dit proces niet ondubbelzinnig: onze vakorganisaties beginnen zowat te lijken op de meest conservatieve bewegingen die er zijn, en bovendien blijken ze meer en meer te functioneren louter op basis van het al te simpele gegeven: 'wat we hebben, moeten we per se behouden' (zowat de definitie van conservatisme ).
Twee bedenkingen bij dit laatste:
-geen wonder dat de Sp.a als politieke 'vertaling' van de arbeidersbeweging zowat 'op zijn gat ligt': je kan progressief-in-theorie inderdaad moeilijk laten rijmen met een oerconservatisme vanwege de vakbonden - traditioneel links - in de praktijk!
-onbegrijpelijk dat de jonge mensen van vandaag dit zonder slag of stoot pikken! Ge moet wel superonnozel zijn om als jongere nog lid te willen worden van een vakbeweging die enkel en alleen op korte termijn denkt; het zwaar bevochten generatiepact is niet meer dan een dode mus die vnl. de huidige status quo moet handhaven ten KOSTE van alle jongeren die de komende jaren de arbeidsmarkt zullen bevolken: het zal nl. deze categorie zijn die de stijgende kosten van vergrijzing en brugpensioen zal moeten dragen!!
Of, iets scherper geformuleerd: dank u pa dat ge zo vroeg op pensioen zijt gegaan; uw kinderen zullen het u lonen! !!

[Believing Bart]

Werknemers Ford zijn gewaarschuwd!

Het zat er aan te komen et voilà! In de bijlage de volledige brief die de werknemers in de brievenbus kregen. Gisteren was daar een interessante conversatie over bij 'Phara'. (Vaak een aanrader dit programma!)

En op de vraag: Is dit nu om mensen bang te maken? Ik denk het niet, nee. De opstellers van deze brief weten goed genoeg dat dit soort brief slecht kan onthaald worden en door media zelf kan worden aangehaald als 'de onderdrukking van de arbeider'. In principe zou het land 'te klein' kunnen zijn als gevolg van zo'n brief. Feit is dat de brief helemaal niet zo wordt onthaald. Niet door de mens op de straat, niet door de media, niet door de vakbonden ... Dit toont eens te meer aan dat Ford wel eens gelijk zou kunnen hebben met hun brief. De werknemers mogen blij zijn met zo'n communicatie zou ik bijna durven zeggen.

En Barst: Jouw reacties klopt gelijk een bus, jammer genoeg.

---------------------------------------------------------
Boze brief van Ford-directie aan personeelBRUSSEL - De directie van Ford Genk heeft de ruim 6.000 werknemers een brief gestuurd waarin zij op hun plichten worden gewezen. Bovendien wordt een aantal pijnlijke maatregelen in het vooruitzicht gesteld. Dat schrijven Het Belang van Limburg en de Gazet van Antwerpen.

Aanleiding is de staking van een week geleden. In de brief, die aan duidelijkheid niets te wensen over laat, leggen algemeen directeur Guy Martens en personeelschef Dirk Cattoir nog eens uit dat de staking van een week geleden de toekomst van Ford Genk op het spel heeft gezet.

Toch heeft de internationale directie Ford Genk nog een kans gegeven, zo luidt het. De vakbonden zitten verveeld met de brief, waarvan de toon als dreigend en negentiende-eeuws wordt ervaren.

Zo is in de brief te lezen dat de 20 miljoen dollar die de staking Ford heeft gekost, moet worden terugverdiend. Voorts worden onaangename maatregelen in het vooruitzicht gesteld en wordt werknemers die het niet eens zijn met het beleid van de directie, aangeraden te vertrekken.