Mr. de president, slaap zacht!

[Barst]

Thank you Mr. Bush, on behalf of the other christians (apart from the 'born-again')..

Duizenden christenen weg uit Irak

door Judit Neurink


Met een kleine duizend gezinnen per week verlaten christenen Irak. Al voor de aanslagen op hun kerken in Bagdad en Mosoel van vorige week hadden ze de hoop op een toekomst in hun land verloren.


AMSTERDAM - ,,Mensen vertrekken omdat ze voelen dat ze geen toekomst meer hebben'', zegt de Assyrische priester Ken Joseph, even op bezoek in Nederland uit Bagdad. De afgelopen twee tot drie weken zijn zeker tweeduizend christelijke families uit Irak vertrokken, rekent hij voor.

Dagelijks melden zich tientallen Irakezen bij hun Assyrische, Chaldese, Syrisch-orthodoxe, Syrisch-katholieke en Armeense kerken om een doopbewijs op te vragen. Dat is nodig voor een uitreisvisum.

Voor velen waren de bomaanslagen van vorige week op verschillende christelijke kerken de druppel, zegt Joseph. ,,Ik ben in Europa omdat we de bomaanslagen zagen aankomen, en ertegen wilden waarschuwen. Maar niemand luisterde.'' Joseph schetst een somber beeld van de situatie van christenen in Irak. Ze zijn het slachtoffer van ontvoering en aanslagen. Vrouwen worden bedreigd als ze geen hoofddoek dragen. In Basra leidde de moord op christelijke winkeliers die alcohol verkochten tot een uittocht naar naburige dorpen.

Nu gaat die uittocht naar Syrië en Jordanië. In Syrië, voor Irakezen zonder visum toegankelijk, schat men het aantal Iraakse christenen die sinds april vorig jaar gevlucht zijn op zeker 10000, 90 procent van het totaal. De meesten blijven in Syrië als pogingen stranden om bij westerse ambassades visa te krijgen.

Volgens Joseph blijft het echter niet bij de dreiging van radicale moslims. Veel erger is dat christenen in het Irak van vandaag worden genegeerd, zegt hij. Onder Saddam Hoessein werd hun aantal nog op 2,5 miljoen gehouden, Joseph houdt dat nu zelf op 1,2 miljoen, maar de overheid gaat uit van slechts 750000. Op basis daarvan mogen ze maar twaalf afgevaardigden sturen naar de Nationale Conferentie, waar duizend Irakezen volgende week een interim-parlement moeten kiezen. Bij lokale verkiezingen in Noord-Irak zouden vier zetels voor christenen bestemd zijn, maar kregen zij er geen, aldus Joseph. En dan is er nog de kwestie van die ene christen in de interim-regering: ,,Weet u op welke post? Migratie! De boodschap was duidelijk: Pak aan, en vertrek.''

Dat leidt ook op andere gebieden tot achterstelling, zegt hij. ,,Er zijn 291 dorpen in Noord-Irak waar vroeger christenen woonden die herbouwd moeten worden. Maar hulp gaat alleen naar moslims, naar de Koerdische dorpen die ook onder Saddam vernield zijn.''

Volgens Joseph is de voorlopige grondwet, die begin dit jaar van kracht werd, bij de overdracht van de macht eind juni niet geratificeerd door de nieuwe regering, en daarom ongeldig. In die grondwet zijn de rechten vastgesteld van de verschillende groepen, en het recht op regionale autonomie. Niet alleen belangrijk voor de Koerden, maar ook voor christenen die zich onder zien sneeuwen in een Irak waarin de islam de staatsgodsdienst is.

Voeg dat bij het gevoel van veel Iraakse christenen dat die overdracht te vroeg is gekomen. ,,Op 28 juni, de dag van de overdracht was er geen vreugde. Veel Irakezen zijn bezorgd dat ze in de steek worden gelaten, dat Irak verandert in een radicale islamitische staat.''

Trouw, 09-08-2004

[Barst]

Re: Thank you Mr. Bush, on behalf of the other christians (apart from the 'born-again')..

Originally posted by Barst
Voeg dat bij het gevoel van veel Iraakse christenen dat die overdracht te vroeg is gekomen. ,,Op 28 juni, de dag van de overdracht was er geen vreugde. Veel Irakezen zijn bezorgd dat ze in de steek worden gelaten, dat Irak verandert in een radicale islamitische staat.''

Het zoveelste bewijs van het feit dat de oorlog winnen lang niet betekent dat men ook de vrede wint... Eigenlijk is het tegendeel veel meer het geval: net een boek gelezen over het ontstaan van WOI; ook daar van hetzelfde laken een broek: de machtsgeilheid van keizer Wilhelm II van Duitsland - in Versailles(!de ultieme vernedering voor de Fransen) tot keizer verheven na de overwinning van Bismarck -, gekoppeld aan pure onnozelheid (lees: protserigheid, domheid, eigenwaan en dergelijke meer) en het opleggen van compleet onredelijk oorlogsbetalingen (vgl. het V.N.-embargo tegen Irak gedurende de jaren negentig), lijkt blijkbaar toch een soort van standaardrecept om de zaak richting oorlog te laten uitdraaien. Maar ik pikte uit het gelezen werk ook nog volgend citaat mee, bij monde van de Britse dichter Wilfrid Owen bij het beschrijven van een gasaanval in zijn gedicht 'Dulce et decorum est' (Dulce et decorum est pro patria mori was een geliefde kreet op rekruteringsposters en betekende: 'Het is heerlijk om voor je vaderland te sterven'):

"Gas! Gas! Snel jongens! - haastig en verwoed gefrommel, opzetten van onhandige maskers, net op tijd: Een man schreeuwde echter nog en door zijn gestommel en gewaggel leek hij te branden of door kalk te lopen. Vaag, door mistige gaten in het dikke groene licht, als op de bodem van een groene zee, zag ik hem verdrinken voor mijn hulpeloze ogen, alsof ik ellendig droomde. Hij viel op me, dronken schokkend, luchthappend, stikkend. In beklemmende en verstikkende trance liep je achter de wagen waarin we hem gooiden, en keek naar zijn witte ogen draaiend in hun kassen, zijn hangende gezicht, diabolisch alsof vol zonde. Alsof je bij iedere schok het bloed kon horen, gorgelend opwellend uit zijn tot schuim verworden longen, weerzinwekkend als kanker, bitter als herkauwde gal, ongeneeslijke zweren op onschuldige tongen. Mijn vriend, kom niet vol vuur aan bij kinderen verlangend naar ellendige glorie, met die oude leugen: Dulce et decorum est pro patria mori."

[Barst]

Yankee, go home!

Yankee go home!
Bij de duizendste Amerikaanse dode in Irak.


Echt voorpaginanieuws was het niet in de Verenigde Staten. Het bericht haalde het niet bij de open- hartoperatie van Bill Clinton of de capriolen van de orkaan Frances. Maar in Irak werd vorige week de duizendste Amerikaanse dode geteld - 868 van hen sneuvelden ná de triomfantelijke aankondiging van George W. Bush, op 1 mei 2003, dat 'de missie geslaagd was' en de vijandelijkheden beëindigd. Het aantal Iraakse doden heeft niemand geteld: volgens de meest voorzichtige schattingen zijn het er twintigduizend.

Sinds de Amerikaanse proconsul Paul Bremer in Irak op 28 juni de macht overdroeg aan het interimbewind van Iyad Allawi, is de toestand alleen maar verslechterd. De Iraakse veiligheidstroepen slagen er niet in de rust te herstellen en de Amerikanen zagen zich verplicht hun troepensterkte op te voeren van 115 tot 140 duizend man. De Amerikanen vechten nu op twee fronten: na hun vergeefse poging om de aanhangers van de sjiitische leider Moqtada Al-Sadr uit de heilige stad Najaf te verdrijven, hebben ze nu ook de controle verloren over een aantal belangrijke soennitische bolwerken als Falluja, Ramadi en Samarra. Zelfs in de hoofdstad Bagdad zijn er wijken, zoals Sadr City met zijn twee miljoen inwoners, waar de Amerikanen zich niet meer kunnen vertonen.

Vanuit zijn ziekenhuiskamer adviseerde Bill Clinton de Democratische presidentskandidaat John Kerry wat minder over Vietnam en wat meer over, bijvoorbeeld, gezondheidszorg te praten. Maar de situatie in Irak begint meer en meer op die in Vietnam te lijken. Ook in Vietnam installeerden de Amerikanen een marionettenregime - om nog maar eens een oude term uit de kast te halen. Ze probeerden de oorlog te vietnamiseren. Dat pakte faliekant uit, en de Amerikanen werden meegezogen in het Vietnamese 'moeras'. Het Q-woord (quagmire) duikt weer op in commentaren, en de Republikeinse senator John McCain voorspelt zelfs dat de Amerikaanse troepen nog minstens tien jaar in Irak zullen moeten blijven.

De regering van president Bush blijft intussen stug volhouden dat er in januari in Irak vrije verkiezingen zullen worden gehouden. VN-secretaris-generaal Kofi Annan is daar minder optimistisch over. Het geweld en het gewapende verzet zullen doorgaan tot de laatste Amerikaanse soldaat uit Irak is vertrokken, al dan niet in een body bag.

Piet Piryns, Knack 15-09-2004

[Barst]

Nu hoor je 't ook eens van 'een' ander...

Iraq war illegal, says Annan


09/16/04 "BBC" --The United Nations Secretary-General Kofi Annan has told the BBC the US-led invasion of Iraq was an illegal act that contravened the UN charter.
He said the decision to take action in Iraq should have been made by the Security Council, not unilaterally.


The UK government responded by saying the attorney-general made the "legal basis... clear at the time".

Mr Annan also warned security in Iraq must considerably improve if credible elections are to be held in January.

The UN chief said in an interview with the BBC World Service that "painful lessons" had been learnt since the war in Iraq.

"Lessons for the US, the UN and other member states. I think in the end everybody's concluded it's best to work together with our allies and through the UN," he said.

"I hope we do not see another Iraq-type operation for a long time - without UN approval and much broader support from the international community," he added.

He said he believed there should have been a second UN resolution following Iraq's failure to comply over weapons inspections.

And it should have been up to the Security Council to approve or determine the consequences, he added.

When pressed on whether he viewed the invasion of Iraq as illegal, he said: "Yes, if you wish. I have indicated it was not in conformity with the UN charter from our point of view, from the charter point of view, it was illegal."

Mr Annan's comments provoked angry suggestions from a former Bush administration aide that they were timed to influence the US November election.

"I think it is outrageous for the Secretary-General, who ultimately works for the member states, to try and supplant his judgement for the judgement of the member states," Randy Scheunemann, a former advisor to US Defence Secretary Donald Rumsfeld told the BBC.

"To do this 51 days before an American election reeks of political interference."

A UK foreign office spokeswoman said: "The Attorney-General made the government's position on the legal basis for the use of military force in Iraq clear at the time".

Australian Prime Minister John Howard also rejected Mr Annan's remarks, saying the legal advice he was given was "entirely valid".

The BBC's Susannah Price at UN headquarters in New York says Mr Annan has made similar comments before.

He has said from the beginning the invasion did not conform with the UN charter - phrasing that was seen as a diplomatic way of saying the war was illegal.

Our correspondent says Mr Annan's relationship with the US might be made a little uncomfortable for a while following his comments, but both sides are likely to want to play it down.

US President George W Bush is due to speak at the UN General Assembly next week...


Story from BBC NEWS:

http://news.bbc.co.uk/go/pr/fr/-/2/hi/middle_east/3661134.stm

Published: 2004/09/16 09:21:31 GMT

© BBC MMIV

[Barst]

"The enemy is us"

The enemy is us
By Sam Gardiner


In war, you deny information, spread lies and use psychological warfare. An expert on military information operations explains how Bush has mastered this technique -- and used it against the American people.


09/22/04 "Salon.com" -- On Thursday, Iraq's interim prime minister, Iyad Allawi, will speak before a joint meeting of Congress, and from what he said in London on his way to the United States, it looks like Americans are going to be getting more of the strategic information operations that have been crucial to Bush's policy on Iraq from the beginning.

On Monday, Allawi said at a press conference: "Terrorists are coming and pouring into Iraq to try to undermine the situation in Iraq ... And God forbid, if Iraq is broken or the will of Iraq is broken, then London will be a target, Washington will be a target." In those sentences, Allawi employed the basic doctrine of strategic information operations: Influence emotions, motive and objective reasoning. Use repetition to create a collective memory in the target audience. And the recurrent message of both Allawi and the Bush administration is: Iraq = terrorists = 9/11.

The Army Field Manual describes information operations as the use of strategies such as information denial, deception and psychological warfare to influence decision making. The notion is as old as war itself. With information operations, one seeks to gain and maintain information superiority -- control information and you control the battlefield. And in the information age, it has become even more imperative to influence adversaries.

But with the Iraq war, information operations have gone seriously off track, moving beyond influencing adversaries on the battlefield to influencing the decision making of friendly nations and, even more important, American public opinion. In information denial, one attempts to deceive one's adversary. Since the declared end of combat operations, the Bush administration has orchestrated a number of deceptions about Iraq. But who is its adversary?

In August 2003, the administration's message was that everything in Iraq was improving. The White House led the information effort and even published a paper on the successes of the first 100 days of the occupation. By October the message had shifted: Things were going well in Iraq, but the media was telling the wrong story.

Then, toward the end of 2003, the message was that the whole problem in Iraq was "dead-enders" and "foreign fighters." If it weren't for them, the situation would be fine. Then, after Saddam Hussein was captured in December, the message shifted again: The coalition had discovered along with the former dictator documents revealing the insurgent network, which now would be broken. Once again, everything would be fine.

At the approach of the hand-over to Iraq's interim government in late June, the administration said the event represented the worst fears of the insurgents, who did not want any movement toward democracy. The White House warned that there would be increased violence as the insurgents tried to prevent the interim government from assuming its proper role in running the country. In fact, violence did increase before the transfer, but there was even more violence afterward. But the administration's information about the situation in Iraq sharply declined.

Denying information to adversaries is one way of maintaining information dominance. (According to the Army Field Manual, this dimension involves "withholding information that adversaries need for effective decision-making.") In the case of Iraq, this has meant eliminating press releases and press briefings. Since the hand-over of power, the U.S. Embassy in Iraq has issued only six releases, including one on the new Iraqi environment minister's visit to a landfill project. The most recent press release, on Aug. 12, was about a boxer on Iraq's Olympics team. The last press briefing by the Multi-National Force in Iraq was June 25. The interim Iraqi government does not hold press conferences.

The White House Web site also reflects the strategy of withholding information. It used to actively provide content on Operation Iraqi Freedom (or as the Web site now says, "Renewal in Iraq"), but the last new entry is dated Aug. 5.

The effect of the White House's control of information has been dramatic. The chart shows how English-language press coverage of Iraq has fallen off since July. Early in July, it was typical to find almost 250,000 articles each day mentioning Iraq. That number has dropped to 150,000. The goal of denying the adversary access to information is being realized. But, again, who is the adversary?

Before, during and immediately after the war, the White House orchestrated an intensive program of press briefings and releases to saturate media time and space, stay on message, keep ahead of the news cycle and manage expectations. The White House conference call set the daily message. The press briefings from the Central Command headquarters in Doha, Qatar, were designed to dominate the morning and afternoon press coverage, while the afternoon press briefing by the Pentagon was intended for the evening news.

The White House is also using psychological warfare -- conveying selected information to organizations and individuals to influence their emotions, motives, objective reasoning and ultimately behavior -- to spread its version of the war. And the administration's message is obviously central to the process. From the very beginning, that message, delivered both directly and subtly, has been constant and consistent: Iraq = terrorists = 9/11.

The president tells us that we are fighting terrorists in Iraq so we don't have to fight them here in the United States. But I know of no one with a respectable knowledge of the events in Iraq who shares that view. My contacts in the intelligence community say the opposite -- that U.S. policies in fact are creating more terrorism.

Still, the administration has made its case for the 9/11 terrorism and Iraq connection with some sophistication. For example, on March 25, 2003, the United States renamed the Iraqi fighters in civilian clothes known as the Fedayeen Saddam. Either the Office of the Secretary of Defense or the White House (I have been told it was both) directed that they now be called "terrorist death squads" -- promoting the overarching message: Iraq = terrorists = 9/11.

Recently, the purported terrorist connection was reinforced by another change in terminology. When coalition forces bomb a house in Fallujah, the Multi-National Force press releases now announce that they bombed a "safe house." But Marines don't come to that phrase naturally. Marines hit enemy positions. They strike targets. The implication is fairly obvious. Since terrorists use "safe houses," the insurgents in Fallujah must be terrorists. And some of us thus come to believe that we are in Iraq to fight the "global war on terrorism."

Appealing to the emotions aroused by 9/11 is classic psychological warfare. And repetition of the terrorist argument is utterly consistent with the theory that one can develop collective memory in a population through repetition.

Images are also essential in psychological warfare, so negative images must be defeated as quickly as possible. That's why the images of the contractors killed in Fallujah were so worrisome to the administration. Government intelligence sources told me there was fear they would have an impact like the images of dead U.S. Army Rangers being dragged through the streets in Somalia did in 1993, causing rapid erosion in support for that war.

Although we don't know all the facts yet, it's almost certain that the White House or the Pentagon ordered the Marine attack on Fallujah to fight those negative images. Five U.S. soldiers were killed on the same day as the private contractors when their Bradley fighting vehicle was destroyed. But there was almost no official reaction to their deaths, no pictures; their deaths did not pose an image problem.

Now, the New York Times reports that military operations to open up the no-go areas in Iraq will not occur until November or December. The official line is that the administration wants to wait until Iraqi security forces are better trained.

My military mind only hurts when I hear this argument. The United States has been trying to train the Iraqis to take over for almost two years now. The effort began with the training camp in Hungary before the war, but that program failed. The robust training program that began in the early stages of the occupation was declared a failure with the onset of the insurgents' offensive in April. The administration has not been able to staff the headquarters tasked to direct the training. Nor is it even certain who among those being trained are on our side. The Marines around Fallujah joke that after they take a member of the Iraqi National Guard to the firing range for practice, the sniper who shoots at them that night shows a remarkable improvement in his aim.

It's clear the Americans will bear the major brunt of the attack on Fallujah. What could possibly be behind the administration's decision to wait until November or December to launch it? There's certainly no commander in the field saying, "Let's give the bad guys another 60 days to operate freely inside their sanctuaries before we attack." Such a decision would be particularly bizarre when attacks against coalition forces are more frequent than ever, attacks on oil pipelines are on the rise, and the United States is suffering increased casualties.

Any military officer would say that you have to take the fight to the enemy. So what can we conclude about this decision? There is only one conceivable answer -- the White House is delaying military operations until after the Nov. 2 election for political reasons. In the meantime, information-denial operations must be ratcheted up to control the story. But that is becoming more difficult.

During the early part of the war, there was more deception than truth in the comments and press briefings of the secretary of defense and the chairman of the Joint Chiefs of Staff. Among the fabricated stories was the early surrender of the commander and the entire 51st Iraqi mechanized division. We were told of an uprising in Basra -- it did not happen. We were told Iraqis had stolen U.S. uniforms to commit atrocities -- this was not true. We were told on White House and State Department Web sites that the Iraqi military had formed units of children to attack the coalition -- untrue. We were told of a whole range of agreements between the French and Iraq before the war over weapons -- false. We were told Saddam had marked a red line around Baghdad and that when we crossed it Iraq would use chemical weapons -- completely fabricated.

We were told of an elaborate scheme by Saddam's forces to ambush U.S. Marines on March 23 as they fought toward Baghdad. The president mentioned this incident many times. It turns out what really happened that day is that the Marines were repeatedly attacked by a U.S. Air Force A-10. It was a friendly-fire incident, not an Iraqi ruse. But building on the theme of Iraqi evil was more important than the truth.

Military intelligence officials' prewar assertion when no WMD were found that Iraq had moved its weapons to Syria is another example of information denial. But although the Iraq Survey Group report to be released at the end of this month will announce once and for all that Iraq did not have WMD, the WMD argument already served its purpose in garnering support for the invasion. The important message now remains: Iraq = terrorists = 9/11.

The fog of war has not yet lifted. But when the strategy is to hide the war from the American people, rather than to get them to approve its instigation, fabrication is more difficult to sustain.

Karl von Clausewitz, the Prussian theorist of war, wrote, "War is an extension of politics by other means." When I taught Clausewitz to students at various military war colleges, I told them that he meant international politics. But I may have been wrong -- I fear war has become an extension of domestic politics, moving beyond influencing adversaries on the battlefield to influencing the decision making of friendly nations and, even more important, American public opinion. Why have the American people become the adversary?

About the writer
Sam Gardiner is a retired Air Force colonel who has taught strategy and military operations at the National War College, Air War College and Naval War College

[Barst]

Keihard... thank you, Mr Bush!!

No Comment...

http://207.44.245.159/article6944.htm

[A'lies Van Hoof]

Tja, wat zegt een mens op zulke beelden...

Ik begrijp niet waarom dat Bush en Blair zich nog zo willen bemoeien met Irak. Over heel de wereld komen mensen op straat tegen de oorlog in Irak, wat heel knap is. Al blijkt het niet veel uit te halen.

[Barst]

Toch nog hoop??

HET CIJFER. 211

De Democraat John Kerry nadert president George Bush in het Kiescollege. Volgens het opiniepeilingsbureau Rasmussen Reports kan Kerry nu rekenen op 211 stemmen in het Kiescollege. Een week geleden waren dat er slechts 175. Op basis van de jongste peilingen kent Rasmussen Michigan (17 electoral votes ), New Jersey (15 stemmen) en New Hampshire (4 stemmen) aan Kerry toe. Bush blijft onveranderd op 213 stemmen.

Negen staten blijven onbeslist, dat wil zeggen dat het verschil tussen beide kandidaten er vijf procent of minder is. In vijf van deze staten (Colorado, Iowa, Nevada, Ohio en Wisconsin) met samen 51 stemmen staat de president aan de leiding. In de andere staan ze even sterk of werden geen recente peilingen gehouden.

De president wordt niet rechtstreeks verkozen, maar in het Kiescollege waar de staten zijn vertegenwoordigd in verhouding tot hun bevolkingsaantal. Er zijn 270 stemmen nodig om te winnen.

Voor de volledige lijst, zie Breedhoek in De Standaard van 18-19 september.


28/09/2004 (esn)

©Copyright De Standaard

[Davy V.H.]

Re: Mr. de President, slaap zacht! (4)

Originally posted by Barst
Trailer Fahrenheit 9/11

http://www.fahrenheit911.com/trailer/windows/large.php

Ik heb deze film/docu thuis liggen op DVD. Ik ben bereid om deze uit te lenen indien gewenst. Ik heb hem gisteren gezien en ik moet zeggen dat sommige stukken wel een "alé jom, da kan toch ni!" effect hebben...

Iedereen die de zaak Bush wat volgt zou de film toch een moeten zien.

Wat denken jullie van een gezamenlijke sessie in een lokaal naar keuze. Iedereen welkom... Ik lever de film...

[Barst]

Pictures speak louder than words...

http://editorial.gettyimages.com/source/CFW/details_Pop.aspx?iid=51388847&cdi=0

[reninca]

ik zie het wel zitten om aan die film eens een MAVO-sessie te besteden, of een ander momentje mag ook wel!

[Barst]

Kafka in Amerika

Kafka in Amerika


'Dankzij het Amerikaanse leger bestaan de Taliban niet langer.' Het is niet duidelijk of de Amerikaanse president George W. Bush zich versprak toen hij dat zei, dan wel of hij zijn woorden ook echt geloofde. Hij heeft de voorbije maanden van dergelijke verwarring een strategie gemaakt, die hem aan een tweede ambtstermijn moet helpen. Dat bleek ook tijdens het eerste televisiedebat met John Kerry, over het buitenlands beleid: de president hoopt dat niemand zal merken dat hij zijn mislukte politiek tot zijn grootste succes maakt.

Drie jaar geleden waren de Verenigde Staten nog een gevreesde én een gerespecteerde natie. Gevreesd voor hun enorme militaire macht. Gerespecteerd omdat ze altijd en overal opkwamen voor de democratie en de rechtsstaat. De VS zijn het voorbije jaar in Irak op de grenzen van hun militaire macht gebotst. Tegelijk heeft het land een goed deel van het respect van de wereld verloren. Na de leugens over de redenen waarom er met Irak oorlog moest worden gevoerd, de mislukte pogingen om Afghanistan en Irak te democratiseren en het gevangenisschandaal van Abu Ghraib gelooft niemand nog dat de Amerikanen het goed met de wereld voorhebben.

Afghanistan bijvoorbeeld is volgens het Witte Huis een succesverhaal. De regering vertrouwt erop dat de Amerikaanse kiezer gewoon niet weet wat de Amerikanen dat land allemaal hebben beloofd, en niet ziet dat ze geen enkele van die beloften is nagekomen. De Taliban zijn bijlange niet verslagen en de beruchte krijgsheren schudden als vanouds de kaarten. Het Witte Huis vertelt de Amerikanen ook niet dat in de aanloop naar de Afghaanse verkiezingen al op grote schaal electorale fraude werd gepleegd. Hetzelfde verhaal speelt zich af in Irak. De verkiezingen die daar in januari moeten worden gehouden, bepalen alles wat de internationale gemeenschap daar doet. Toch is er nauwelijks iemand te vinden, die gelooft dat die verkiezingen fatsoenlijk zullen of kunnen verlopen.

Maar Bush en zijn vrienden lijken niet van hun fouten te leren. Niets wijst erop dat ze hun houding zullen veranderen, als ze straks van de Amerikaanse kiezer een nieuw mandaat krijgen. Neem Abu Ghraib en wat daar is gebeurd. De regering is erin geslaagd om te verhullen dat belangrijke leden van het politieke en militaire establishment bij dat schandaal betrokken waren. Ook die zaak is handig uit het blikveld van de Amerikaanse kiezer verdwenen. Maar voor een goed deel van de wereld is Amerika nu een land dat onschuldige mensen martelt en toppolitici, die daarin een rol spelen, vrijuit laat gaan.

Probeert de regering de goede naam van het land te herstellen? In de nieuwe wet op de inlichtingendiensten is daarentegen een paragraaf geslopen, die wettigt dat mensen die van terrorisme worden verdacht ter ondervraging naar landen worden gestuurd, waar martelingen gebruikelijk zijn. De situatie is kafkaiaans. De regering kan een verdachte met een vingerknip naar Egypte, Syrië of Jordanië sturen, tenzij hij kan bewijzen dat hij daar zal worden gefolterd. Een merkwaardige wet voor een land dat het zijn roeping acht om overal ter wereld de rechtsstaat te verdedigen.

Voor de meeste Amerikanen speelt dat allemaal geen rol. Ze weigeren gewoon te geloven hoe beroerd de situatie in Irak is. Ze beseffen niet dat Amerika elk moreel gezag heeft verloren. Ik vrees dat als Bush wordt herkozen, geen enkele democratie binnenkort nog met de VS te maken wil hebben. Zelfs Tony Blair zal geleidelijk aan afhaken. Bush zal het dan moeten stellen met de steun van regimes, die op zijn manier met recht en gerechtigheid omgaan. Hij is nu al een Amerikaanse versie van Vladimir Poetin.

Paul Krugman, in Knack 13-10-2004

[Barst]

Korte analyse van Bush' politiek: 'fair & balanced'

De les van Abu Ghraib


Op 2 november gaat het in de VS om meer dan de keuze van een president.

Haar mailtje klonk verontwaardigd en bitter. Een jonge Vlaamse vrouw reisde vorige week voor het derde opeenvolgende jaar naar de Verenigde Staten om er in Texas aan acties tegen de doodstraf deel te nemen. Ze was bij aankomst uitermate vijandig behandeld. Ze mocht uiteindelijk alleen het land in nadat ze vingerafdrukken had laten nemen en er een digitale foto was gemaakt. Een beetje zoals bij de eerste de beste crimineel. In de VS opkomen voor burgerrechten: het is tegenwoordig zoveel als een on-Amerikaanse activiteit. Terwijl het toch niet meer is dan wat Brussel van Turkije verlangt om gesprekken te beginnen over lidmaatschap van de Europese Unie.

Amerika is veranderd en de Amerikanen zijn dat ook. De verschrikkelijke aanslagen van 11 september 2001 hebben het land sterk aangegrepen - sterker dan Europeanen kunnen begrijpen. Veel Amerikanen geloven echt dat er in de rest van de wereld alleen terroristen wonen, die het op hun leven hebben gemunt. Andersom snappen Amerikanen dan weer niet dat er in Europa bijvoorbeeld een discussie wordt gevoerd over de vraag of de naam van God in de Europese grondwet mag worden vermeld. Voor hen is dat vanzelfsprekend.

Het is niet de schuld van George W. Bush dat het zo is gelopen. Maar zijn regering heeft erg weinig gedaan om het wantrouwen te keren. Ze heeft, integendeel, de paranoia omgezet in wetgeving en daarmee de soms irrationele angst van de gemiddelde Amerikaan nog groter gemaakt. Alleen dan kan vice-president Dick Cheney tot vandaag blijven zeggen dat er meer aanslagen zullen volgen als er een Democraat tot president wordt verkozen.

Normaal gesproken, vertelde een hooggeplaatste Amerikaan onlangs in Brussel, trekt een Republikeinse kandidaat met een rechts programma naar de verkiezingen om daarna een centrumpolitiek te voeren. Bush deed het andersom: hij schoof van het centrum op naar rechts, en er is geen weg terug. Hij gaf christelijk rechts de voorbije vier jaar bijvoorbeeld de vrije baan voor een felle campagne tegen abortus. Het volgende doelwit is al bekend: het gebruik van de pil wordt nu al als een 'chemische abortus' verketterd.

Het probleem met deze Amerikaanse regering is niet dat de VS zich onder haar leiding als een supermacht hebben gedragen. Het probleem is dat ze daarbij officieel heeft aanvaard dat burgerrechten werden beperkt, dat mensen werden gemarteld en dat mensenrechten openlijk werden geschonden. Voor Abu Ghraib heeft niemand politiek een prijs betaald.

Hubert van Humbeeck

[Barst]

Stank voor dank!

Was niet getekend: Rumsfeld


BRUSSEL (ap) - In de VS is beroering ontstaan toen bekend raakte dat minister van Defensie Donald Rumsfeld een beroep doet op een machine om de condoléancebrieven voor de familieleden van gesneuvelde soldaten te ondertekenen.


De families van de in Irak omgekomen militairen kregen de afgelopen maanden een identieke brief in de bus die getekend werd met een zogenaamde autopen. Soldaat Ivan Medina - wiens broer deze zomer gedood werd in Irak - spreekt van ,,een belediging, niet alleen voor iemand die een naaste heeft verloren, maar ook voor iemand die gediend heeft in Irak. Hij betuigt ons niet het respect dat we verdienen.'' Een vader vroeg zich af ,,waarom Rumsfeld wel tijd vindt om te gaan squashen, maar niet om de brief voor zijn dode zoon te tekenen''.

Het feit dat president Bush zijn brieven wel persoonlijk ondertekent, maakt het nieuws nog gevoeliger. Rumsfeld gaf de praktijk toe aan de militaire krant Stars and stripes , maar beloofde de brieven voortaan persoonlijk te signeren.

Zowel Democraten als Republikeinen uitten de afgelopen dagen openlijk kritiek op de minister van Defensie. De Republikeinse Senator Chuck Hagel zei ,,geen vertrouwen te hebben in Rumsfeld'' en vindt dat ,,persoonlijke aandacht wel het minste is wat je van iemand in zijn functie kan verwachten''.

Rumsfeld lag de afgelopen maand al vaker onder vuur. Zo uitten soldaten in Irak kritiek op het feit dat hun voertuigen onvoldoende beveiligd waren.


21/12/2004

©Copyright De Standaard

[Barst]

Groeiende chaos in Irak...

Groeiende chaos in Irak stelt VS voor lastig dilemma


Het geweld in Irak neemt met de dag toe. Steeds scherper dringt de vraag zich op of de verkiezingen van 30 januari wel door kunnen gaan. De Amerikanen willen voorlopig van geen wijken weten.


AMSTERDAM - Er gaat geen minuut voorbij, of minister van defensie Donald Rumsfeld denkt aan de veiligheid van de Amerikaanse troepen in Irak, en hoe deze te verbeteren. Alleen al de gedachte dat er mensen zijn die daaraan twijfelen 'maakt me verdrietig' zei de bewindsman op een persconferentie.

Samen met de voorzitter van de chefs van staven generaal Richard Myers beantwoordde een duidelijk aangeslagen Rumsfeld vragen over de verwoestende aanslag van afgelopen dinsdag op een Amerikaans legerkamp in de noordelijke stad Mosoel, waarbij 22 mensen om het leven kwamen -achttien Amerikanen (onder wie dertien militairen), drie Irakezen en iemand met een vooralsnog onbekende nationaliteit.

De laatste kon wel eens de dader zijn. Want volgens de minister en de generaal wijst alles er op dat het niet ging om een mortier inslag, maar dat de aanslag het werk was van een zelfmoordenaar die zich had omgord met explosieven en ondanks de strenge veiligheidsmaatregelen de messroom had weten binnen te lopen waar op dat moment honderden militairen lunchten.

De cruciale vraag is: hoe kon die man het legerkamp binnenkomen? Irakezen en mensen van andere nationaliteiten die voor de Amerikanen werken, moeten zich bij een legerkamp identificeren, maar ze worden lang niet altijd gefouilleerd, zei een legerwoordvoerder gisteren. De commandant van de troepen in de streek, Carter Ham, zei dat de man zich waarschijnlijk heeft vermomd als Iraakse militair.

Iedereen fouilleren is volgens veiligheidsexperts volstrekt ondoenlijk. Als ze eenmaal binnen zijn, worden ze ook niet steevast door een (Amerikaanse) militair geëscorteerd. Bovendien, aldus generaal Myers: ,,We weten hoe moeilijk is om iemand die vastbesloten is zelfmoord te plegen tegen te houden.''

De veiligheidsmaatregelen zullen inmiddels wel zijn aangescherpt, maar van de aanslag in Mosoel blijft een afschrikwekkende werking uitgaan. Als het voor een zelfmoordenaar mogelijk is een Amerikaanse legerbasis binnen te dringen, moet het voor zo iemand ook mogelijk zijn dood en verderf te zaaien in een rij wachtenden voor een stembus. Over nog geen anderhalve maand zijn er verkiezingen in Irak en het schrikbeeld voor de Amerikanen en voor de interim-regering van premier Allawi is dat de tegenstanders met dit soort aanslagen die stembusgang onmogelijk gaan maken. De kans dat ze daarin gaan slagen, wordt met de dag groter, althans niet kleiner.

Het Witte Huis en het Pentagon, het ministerie van defensie, houden nog steeds onverkort vast aan de datum van 30 januari. In zeventien van de achttien provincies is er weinig of niets aan de hand, de voorbereidingen van de verkiezingen verlopen redelijk voorspoedig, er zijn al 5500 stembureaus ingericht.

Rumsfeld moest gisternacht op zijn persconferentie wel toegeven dat de verkiezingen geen eind zullen maken aan het geweld. Het zou 'een fout' zijn er van uit te gaan dat er na 30 januari ineens 'een vreedzaam Irak' ontstaat. Het zou ook een illusie zijn te veronderstellen dat de veiligheidssituatie vanaf die dag zo snel verbetert dat de Irakezen het zelf kunnen opknappen -de Amerikanen zullen nog geruime tijd in Irak moeten verblijven. Ze hebben de onherstelbare fout gemaakt direct na de verdrijving van Saddam Hoessein het Iraakse leger te ontmantelen waarmee de hele militaire structuur in één klap wegviel.

In de aanloop naar de verkiezingen zal het geweld alleen maar toenemen, is de verwachting van de VS en de Iraakse regering. De afgelopen week leek al een dieptepunt met de aanslagen in Mosoel en die in Najaf en Karbala, en de executie op klaarlichte dag van drie medewerkers van de Iraakse kiescommissie -ook een pure afschrikking van de kiezers. Chaos is troef, het stabiele Irak, waaraan de verkiezingen een bijdrage zouden moeten leveren, is verder weg dan ooit, het is moeilijk in te zien hoe in zulke omstandigheden een eerlijke stembusstrijd plaats kan vinden, in een land dat niet vertrouwd is met de democratie.

Gematigde leiders van de soennitische minderheid in Irak dringen al geruime tijd aan op uitstel, de Amerikaanse pers begint steeds meer te twijfelen of 30 januari niet te vroeg is. De regering-Bush en de militaire leiding hebben nog één ijzersterk argument om aan die dag vast te houden: verschuiving van de verkiezingsdag zou een diepe knieval betekenen voor die krachten in Irak die uit zijn op geweld, chaos en een burgeroorlog.


Trouw, 24-12-2004